ορεινό

Ρώτησα το σκουλήκι μου τι τρώγει κι εκείνο είπε πώς με χόρτασε και φτάνει- ψάχνει για νέα θύματα..-Ποιό απ΄τα δύο προτιμάς: Άνθρωπος φυσιολογικός ή να κραδαίνεις διαρκώς ένα έργο αφύσικο?
Μα του ελάτου έζεχνε η μυρωδιά, της ρίγανης το χνώτο, το κόκκινο του χαμοκέρασου τα μάτια σου τρυπούσε, δόρυ μου λυγερό, δόρυ μου αήττητο.
Το καλοκαίρι με κυκλωτικές ανάσες από φύλλα ξεδιπλώνεται και σε τρυγάει, ζεστός παλμός χυμάει απ' τους κορμούς σαν ακουμπάς κι όταν ανάντι γδύνεσαι και μες στο κρύσταλλο του ποταμού βουτάς, εκεί κυλάει ανατριχίλα.
Στα πόδια του άγριου βουνού, από τον κόσμο μακριά του ξεπεσμού, μέσα στο δάσος είδα, και πισωγύρισα το λύκο απ' το καρτέρι. Γιατί όταν άνοιξες την πόρτα μια στιγμή, μία στιγμή ήταν αρκετή να ξεπεράσω εμένα ολάκερη...

προσμονή2

Καμιά.- Γύρω η ζωή -
Παίρνω την καρέκλα και κάθομαι μπροστά της.
Λεπτό πουκάμισο λευκό που τράβηξε από πάνω μου ο άνεμος
Ο ήλιος πιο κίτρινος αστέρια αφήνει πίσω από τα μάτια
Μιλιά δεν άκουσα, δεν κίνησα τα βλέφαρα
Πέθανα απο γαλάζια θαλπωρή.
Κάτω στου δρόσου η αγκάλη της θάλασσας

αποτυπώματα

Στην καρέκλα της κάθησε
μέσα στο ιλαρό της φόρεμα
Γλυκειά η άνοιξη απ'το παράθυρο
μέσα στη συννεφιά της,
ταξιανθίες ρόδινες από τα δέντρα στα πεζοδρόμια
Ακίνητη έτσι έμεινε βλέμμα απλανές, θαμπό μαργαριτάρι,
να καθρεφτίζει στο τζάμι τα δάχτυλα
που πάνω της κάθε μέρα φανερώνονται
να σκεπάζουν τα δικά της

το μυστικό

Γλυκιά η λησμονιά της μέριμνας..
Απάνω στην ατέρμονη μου πτώση,
το φόρεμα μου στο φτερό σου πιάστηκε αναπάντεχα,
την ώρα πού έσκιζες ως τέλους άλλον ένα ουρανό
κι όλος ο κόσμος μου σε ακολούθησε χωρίς εξήγηση να δώσει.
Κάθε ένα βυθίστηκε μέσα στο Ένα
Όταν ζητάς τη λύση έρχεται μαγικά,
μπροστά σου υποκλίνεται και στης απόγνωσης τη δύση
Φοράω τα δικά σου, στους σταθμούς που στάθηκες,
τονίζω στο κιτρινισμένο σου χαρτί τα μυστικά σου
Η πιο αγέρωχη αλήθεια μας ενώνει,
κόκκινο νήμα ατσάλινο που απ' τον καρπό μου ξεκινά
και τον δικό σου βρίσκει στα τυφλά
Έτσι απλά μας τροφοδοτεί
Αυτό είναι. Αυτό είναι το νόημά της…

Δ_ λάμπων

Περπάταγες...
Κι ότι αχτίδα περνούσε από τα σύννεφα άστραφτε απάνω σου υπερκόσμιο φως
Λησμόναγες πως σε κοιτούσα όραμα
Στο ένα χέρι κοφτερή λεπίδα στο άλλο πέταλα βελούδινα
Στα φυλλοκάρδια έπεφτες της άνοιξης ο χρυσαφένιος υετός..

Αγγίγματα φωτός- 18:23μμ

Ποτάμια κύλησαν νερού, εξ ουρανού, του γλιτωμού, καταρρακτώδη,
Ω! άφησέ το όλο πάνω μου να πέσει
Το λουλουδάκι του αγρού αναφώνησε βοήθεια
κ έκλινε το κεφάλι όταν το μπλε βελούδο του αναχώρησε
Τρόπαια νικηφόρας τρικυμίας,
οι αστερίες κ τα άλλα του γιαλού τα όστρακα ξεφανερώθηκαν της άμμου,
κάτω απτη βροχινη ριπή που το όστρακο σου άρπαξε απτο χέρι
κ εκείνο μέχρι την ακρογιαλά απτο βουνό ροβόλησε στο στήθος για να μ εύρει
Ποτάμια τα ουρανού, ο άντρας έπεσε γονατιστός στο πράσινο χορτάρι του βουνού
κ εκείνη ευλαβικά στην άμμο γονατίζει...
Όσα κοχύλια και να βρω στην ικεσία που υποκλίνεται μπροστά,
κανένα δε θα μοιάζει στο δικό σου,
τόσο που γίνεται η σκέψη του αποχωρισμού θανάτου αναγγελία..

Ανακωχή../ 18-1-2009, 0:10 πμ

Εγώ χατήρι δε χαλώ
Τριμμένοι αγκώνες, φλογισμένα γόνατα η προσταγή της έκστασης
Ψάρια που κολυμπάνε σε βασίλεια μυστικά,
οι χτύποι της καρδιάς σε πόρτα σιδερένια, παραστέκει η ελπίδα
Πάρε τα άλογά σου κ έλα- Σε καλώ...

Χίμαιρα του σωσμού/ 10-01-09/0:01 πμ.

Στο όνειρό του χιόνιζε
Χιόνι παχύ τον σκέπαζε σα λησμονιά
Σιωπή...Στο όνειρό τους ευτυχία δεν τ' ονόμαζε
Σε άδειο σπίτι αφημένο εντός, λόγω διακοπών,
ένα στενό κλουβί ελλειπών προδιαγραφών
με τρία ανυπεράσπιστα αποδεκατισμένα καναρίνια
Πιότερο ο θάνατος παρά χαμένη ελπίδα
Απολωλός τους έδωσε πρώτα νερό
Κόντεψε να πνιγούν
Μάτια μισόκλειστα θαμπά η ελευθερία
ούτε που κούνησαν να δουν
με τα φτερά τους βουλιαγμένα στου πνιγμού τη λύση
Αγνωστο πότε να γυρνά το εκλιπών αφεντικό
Το πνεύμα ήταν, το σώμα κ η ψυχή
ο λόγος η ύλη κ το φως, στο μισεμό χαθήκαν
Ο απολωλός δεν πρόλαβε να τα χαρεί
Ένα νησί λες και τα έκλεψε κ αυτά κι όλα τα επόμενα μαζί
Εξαφανίστηκαν σ'ονείρου δύση

Ο αγγελιοφόρος του Αη-Γιαννιού./ 7-01-2009- 15:19μμ

Πάνω στο χέρι το δεξί, στο χέρι του Σταυρού κρεμάστηκα
Πάνω στο ανθισμένο του Ήλιου το κλωνάρι, λαβωμένος,
Του κάκου με τα πόδια να πατήσω το καταπράσινο λιβάδι που κάτωθεν απλώνονταν
Αχός βαρύθυμος, τα πόδια σπαρταρούσαν λες κ όμοια σε θάνατο κ ο πόνος φώλιαζε βουβός
Μέχρι που φάνηκε άγγελος να έρχεται με το σαχτούρι του στην πλάτη, από μακριά συλλογισμένος. Κοντά μου στάθηκε να παίξει ένα τραγούδι της ζωής..
Με πήρανε τα δάκρυα συγκλονισμένο και μονομιάς η λύπη απόκαμε στα έγκατα, στα ανήλιαγα τα βάθη…

Ο ζηλωτής/ 1-1-2009

Τον έλεγαν ζηλωτή γιατί με ζήλο φαίνονταν πως έκαμνε, πως πίστευε. Με ζήλο προσδοκούσε τις απολαβές των κόπων του. Όμως δεν ήξευραν πώς ήταν αυτοσχέδιος μηχανισμός ο ζήλος. Το χάρο από φόβο πολεμούσε. Μήτε που σκέφτηκαν πως πίσω από κάθε ζηλευτή του ενασχόληση ζητούμενη ήτανε η παράταση- Για τη ζωή. Το μονοπάτι που πατούσε στενό και ρημαγμένο. Πώς μοιάζει αλήθεια η κίνηση με ζήλο, πώς κάνει η άγνοια φίλους λάθος πρότυπα από λάθος εντυπώσεις...

ΑΝΩΘΕΝ: ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΠΡΟΧΕΙΡΟ/ AΦΗ ΣΤΙΓΜΗΣ