Ποτάμια κύλησαν νερού, εξ ουρανού, του γλιτωμού, καταρρακτώδη,
Ω! άφησέ το όλο πάνω μου να πέσει
Το λουλουδάκι του αγρού αναφώνησε βοήθεια
κ έκλινε το κεφάλι όταν το μπλε βελούδο του αναχώρησε
Τρόπαια νικηφόρας τρικυμίας,
οι αστερίες κ τα άλλα του γιαλού τα όστρακα ξεφανερώθηκαν της άμμου,
κάτω απτη βροχινη ριπή που το όστρακο σου άρπαξε απτο χέρι
κ εκείνο μέχρι την ακρογιαλά απτο βουνό ροβόλησε στο στήθος για να μ εύρει
Ποτάμια τα ουρανού, ο άντρας έπεσε γονατιστός στο πράσινο χορτάρι του βουνού
κ εκείνη ευλαβικά στην άμμο γονατίζει...
Όσα κοχύλια και να βρω στην ικεσία που υποκλίνεται μπροστά,
κανένα δε θα μοιάζει στο δικό σου,
τόσο που γίνεται η σκέψη του αποχωρισμού θανάτου αναγγελία..
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου