προσμονή2

Καμιά.- Γύρω η ζωή -
Παίρνω την καρέκλα και κάθομαι μπροστά της.
Λεπτό πουκάμισο λευκό που τράβηξε από πάνω μου ο άνεμος
Ο ήλιος πιο κίτρινος αστέρια αφήνει πίσω από τα μάτια
Μιλιά δεν άκουσα, δεν κίνησα τα βλέφαρα
Πέθανα απο γαλάζια θαλπωρή.
Κάτω στου δρόσου η αγκάλη της θάλασσας

αποτυπώματα

Στην καρέκλα της κάθησε
μέσα στο ιλαρό της φόρεμα
Γλυκειά η άνοιξη απ'το παράθυρο
μέσα στη συννεφιά της,
ταξιανθίες ρόδινες από τα δέντρα στα πεζοδρόμια
Ακίνητη έτσι έμεινε βλέμμα απλανές, θαμπό μαργαριτάρι,
να καθρεφτίζει στο τζάμι τα δάχτυλα
που πάνω της κάθε μέρα φανερώνονται
να σκεπάζουν τα δικά της