Κυριακή 25 Ιανουαρίου 2009

Αγγίγματα φωτός- 18:23μμ

Ποτάμια κύλησαν νερού, εξ ουρανού, του γλιτωμού, καταρρακτώδη,
Ω! άφησέ το όλο πάνω μου να πέσει
Το λουλουδάκι του αγρού αναφώνησε βοήθεια
κ έκλινε το κεφάλι όταν το μπλε βελούδο του αναχώρησε
Τρόπαια νικηφόρας τρικυμίας,
οι αστερίες κ τα άλλα του γιαλού τα όστρακα
ξεφανερώθηκαν της άμμου,
κάτω απτη βροχινη ριπή
που το όστρακο σου άρπαξε απτο χέρι
κ εκείνο μέχρι την ακρογιαλά απτο βουνό ροβόλησε στο στήθος για να μ εύρει

Ποτάμια τα ουρανού, ο άντρας έπεσε γονατιστός στο πράσινο χορτάρι του βουνού
κ εκείνη ευλαβικά στην άμμο γονατίζει...
Όσα κοχύλια και να βρω στην ικεσία που υποκλίνεται μπροστά,
κανένα δε θα μοιάζει στο δικό σου,

τόσο που γίνεται η σκέψη του αποχωρισμού θανάτου αναγγελία..

Σάββατο 17 Ιανουαρίου 2009

Ανακωχή../ 18-1-2009, 0:10 πμ

Εγώ χατήρι δε χαλώ
Τριμμένοι αγκώνες, φλογισμένα γόνατα η προσταγή της έκστασης
Ψάρια που κολυμπάνε σε βασίλεια μυστικά,
οι χτύποι της καρδιάς σε πόρτα σιδερένια, παραστέκει η ελπίδα
Πάρε τα άλογά σου κ έλα- Σε καλώ...

Παρασκευή 9 Ιανουαρίου 2009

Χίμαιρα του σωσμού/ 10-01-09/0:01 πμ.

Στο όνειρό του χιόνιζε
Χιόνι παχύ τον σκέπαζε σα λησμονιά
Σιωπή...Στο όνειρό τους ευτυχία δεν τ' ονόμαζε
Σε άδειο σπίτι αφημένο εντός, λόγω διακοπών,
ένα στενό κλουβί ελλειπών προδιαγραφών
με τρία ανυπεράσπιστα αποδεκατισμένα καναρίνια
Πιότερο ο θάνατος παρά χαμένη ελπίδα
Απολωλός τους έδωσε πρώτα νερό
Κόντεψε να πνιγούν
Μάτια μισόκλειστα θαμπά η ελευθερία
ούτε που κούνησαν να δουν
με τα φτερά τους βουλιαγμένα στου πνιγμού τη λύση
Αγνωστο πότε να γυρνά το εκλιπών αφεντικό
Το πνεύμα ήταν, το σώμα κ η ψυχή
ο λόγος η ύλη κ το φως, στο μισεμό χαθήκαν
Ο απολωλός δεν πρόλαβε να τα χαρεί
Ένα νησί λες και τα έκλεψε κ αυτά κι όλα τα επόμενα μαζί
Εξαφανίστηκαν σ'ονείρου δύση

Τετάρτη 7 Ιανουαρίου 2009

Ο αγγελιοφόρος του Αη-Γιαννιού./ 7-01-2009- 15:19μμ

Πάνω στο χέρι το δεξί, στο χέρι του Σταυρού κρεμάστηκα
Πάνω στο ανθισμένο του Ήλιου το κλωνάρι, λαβωμένος,
Του κάκου με τα πόδια να πατήσω το καταπράσινο λιβάδι που κάτωθεν απλώνονταν
Αχός βαρύθυμος, τα πόδια σπαρταρούσαν λες κ όμοια σε θάνατο κ ο πόνος φώλιαζε βουβός
Μέχρι που φάνηκε άγγελος να έρχεται με το σαχτούρι του στην πλάτη, από μακριά συλλογισμένος. Κοντά μου στάθηκε να παίξει ένα τραγούδι της ζωής..
Με πήρανε τα δάκρυα συγκλονισμένο και μονομιάς η λύπη απόκαμε στα έγκατα, στα ανήλιαγα τα βάθη…

Δευτέρα 5 Ιανουαρίου 2009

Ο ζηλωτής/ 1-1-2009

Τον έλεγαν ζηλωτή γιατί με ζήλο φαίνονταν πως έκαμνε, πως πίστευε. Με ζήλο προσδοκούσε τις απολαβές των κόπων του. Όμως δεν ήξευραν πώς ήταν αυτοσχέδιος μηχανισμός ο ζήλος. Το χάρο από φόβο πολεμούσε. Μήτε που σκέφτηκαν πως πίσω από κάθε ζηλευτή του ενασχόληση ζητούμενη ήτανε η παράταση- Για τη ζωή. Το μονοπάτι που πατούσε στενό και ρημαγμένο. Πώς μοιάζει αλήθεια η κίνηση με ζήλο, πώς κάνει η άγνοια φίλους λάθος πρότυπα από λάθος εντυπώσεις...