φτερό

Έγινε πάλι καιρός
σύμβαση με το φως..

ορεινό

Ρώτησα το σκουλήκι μου τι τρώγει κι εκείνο είπε πώς με χόρτασε και φτάνει- ψάχνει για νέα θύματα..-Ποιό απ΄τα δύο προτιμάς: Άνθρωπος φυσιολογικός ή να κραδαίνεις διαρκώς ένα έργο αφύσικο?
Μα του ελάτου έζεχνε η μυρωδιά, της ρίγανης το χνώτο, το κόκκινο του χαμοκέρασου τα μάτια σου τρυπούσε, δόρυ μου λυγερό, δόρυ μου αήττητο.
Το καλοκαίρι με κυκλωτικές ανάσες από φύλλα ξεδιπλώνεται και σε τρυγάει, ζεστός παλμός χυμάει απ' τους κορμούς σαν ακουμπάς κι όταν ανάντι γδύνεσαι και μες στο κρύσταλλο του ποταμού βουτάς, εκεί κυλάει ανατριχίλα.
Στα πόδια του άγριου βουνού, από τον κόσμο μακριά του ξεπεσμού, μέσα στο δάσος είδα, και πισωγύρισα το λύκο απ' το καρτέρι. Γιατί όταν άνοιξες την πόρτα μια στιγμή, μία στιγμή ήταν αρκετή να ξεπεράσω εμένα ολάκερη...

προσμονή2

Καμιά.- Γύρω η ζωή -
Παίρνω την καρέκλα και κάθομαι μπροστά της.
Λεπτό πουκάμισο λευκό που τράβηξε από πάνω μου ο άνεμος
Ο ήλιος πιο κίτρινος αστέρια αφήνει πίσω από τα μάτια
Μιλιά δεν άκουσα, δεν κίνησα τα βλέφαρα
Πέθανα απο γαλάζια θαλπωρή.
Κάτω στου δρόσου η αγκάλη της θάλασσας

αποτυπώματα

Στην καρέκλα της κάθησε
μέσα στο ιλαρό της φόρεμα
Γλυκειά η άνοιξη απ'το παράθυρο
μέσα στη συννεφιά της,
ταξιανθίες ρόδινες από τα δέντρα στα πεζοδρόμια
Ακίνητη έτσι έμεινε βλέμμα απλανές, θαμπό μαργαριτάρι,
να καθρεφτίζει στο τζάμι τα δάχτυλα
που πάνω της κάθε μέρα φανερώνονται
να σκεπάζουν τα δικά της

το μυστικό

Γλυκιά η λησμονιά της μέριμνας..
Απάνω στην ατέρμονη μου πτώση,
το φόρεμα μου στο φτερό σου πιάστηκε αναπάντεχα,
την ώρα πού έσκιζες ως τέλους άλλον ένα ουρανό
κι όλος ο κόσμος μου σε ακολούθησε χωρίς εξήγηση να δώσει.
Κάθε ένα βυθίστηκε μέσα στο Ένα
Όταν ζητάς τη λύση έρχεται μαγικά,
μπροστά σου υποκλίνεται και στης απόγνωσης τη δύση
Φοράω τα δικά σου, στους σταθμούς που στάθηκες,
τονίζω στο κιτρινισμένο σου χαρτί τα μυστικά σου
Η πιο αγέρωχη αλήθεια μας ενώνει,
κόκκινο νήμα ατσάλινο που απ' τον καρπό μου ξεκινά
και τον δικό σου βρίσκει στα τυφλά
Έτσι απλά μας τροφοδοτεί
Αυτό είναι. Αυτό είναι το νόημά της…

Δ_ λάμπων

Περπάταγες...
Κι ότι αχτίδα περνούσε από τα σύννεφα άστραφτε απάνω σου υπερκόσμιο φως
Λησμόναγες πως σε κοιτούσα όραμα
Στο ένα χέρι κοφτερή λεπίδα στο άλλο πέταλα βελούδινα
Στα φυλλοκάρδια έπεφτες της άνοιξης ο χρυσαφένιος υετός..

Αγγίγματα φωτός- 18:23μμ

Ποτάμια κύλησαν νερού, εξ ουρανού, του γλιτωμού, καταρρακτώδη,
Ω! άφησέ το όλο πάνω μου να πέσει
Το λουλουδάκι του αγρού αναφώνησε βοήθεια
κ έκλινε το κεφάλι όταν το μπλε βελούδο του αναχώρησε
Τρόπαια νικηφόρας τρικυμίας,
οι αστερίες κ τα άλλα του γιαλού τα όστρακα ξεφανερώθηκαν της άμμου,
κάτω απτη βροχινη ριπή που το όστρακο σου άρπαξε απτο χέρι
κ εκείνο μέχρι την ακρογιαλά απτο βουνό ροβόλησε στο στήθος για να μ εύρει
Ποτάμια τα ουρανού, ο άντρας έπεσε γονατιστός στο πράσινο χορτάρι του βουνού
κ εκείνη ευλαβικά στην άμμο γονατίζει...
Όσα κοχύλια και να βρω στην ικεσία που υποκλίνεται μπροστά,
κανένα δε θα μοιάζει στο δικό σου,
τόσο που γίνεται η σκέψη του αποχωρισμού θανάτου αναγγελία..