Γλυκιά η λησμονιά της μέριμνας..
Απάνω στην ατέρμονη μου πτώση,
το φόρεμα μου στο φτερό σου πιάστηκε αναπάντεχα,
την ώρα πού έσκιζες ως τέλους άλλον ένα ουρανό
κι όλος ο κόσμος μου σε ακολούθησε χωρίς εξήγηση να δώσει.
Κάθε ένα βυθίστηκε μέσα στο Ένα
Όταν ζητάς τη λύση έρχεται μαγικά,
μπροστά σου υποκλίνεται και στης απόγνωσης τη δύση
Φοράω τα δικά σου, στους σταθμούς που στάθηκες,
τονίζω στο κιτρινισμένο σου χαρτί τα μυστικά σου
Η πιο αγέρωχη αλήθεια μας ενώνει,
κόκκινο νήμα ατσάλινο που απ' τον καρπό μου ξεκινά
και τον δικό σου βρίσκει στα τυφλά
Έτσι απλά μας τροφοδοτεί
Αυτό είναι. Αυτό είναι το νόημά της…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου