Σφράγισμα

Σιωπή του τάφου- θάνατος. Τρόμαξες τι; Να αγαπάς; Εγώ που υπέπεσα σα λύκος πεινασμένος στο λογισμό σου, λύκος έγινα... Καταραμένη έκπτωτη που τρώει τις καρδιές ανθρώπων. Το δέρμα μου έσχισα, κι είσαι παντού από κάτω εκεί κ πάντοτε θα είσαι. Έβγαλα τρίχες πέσαν τα φτερά και τρέχω πίσω στη σπηλιά μου. Να κρύψω την ασχήμια μου που ντύθηκα, να κρύψω τη ντροπή, τη ματωμένη μου καρδιά να γλείψω. Δε θα μιλήσω. Ποτέ ξανά. Καλύτερα βλαμμένη και μουγγή. Τα μεγαλεία πέρασαν, η ομορφιά περνά όταν την ομορφιά από μέσα σου απολύεις, όταν κανείς δεν στη γυρεύει πια...