Ο δάσκαλός μου θα θυμώνει κάθε φορά που μέσα μου πειραματίζεται η ευγιά με λύπη όταν η πρώτη αφήνεται στη δεύτερη να την πλακώνει σε κρεβάτι που δεν τις χωρά... ας είναι...
Μα ας είναι ετούτο. Το χρωστώ στο φίλο μου που τό'σκασε πριν μήνες και πίστεψα στα δέντρα που τα καταπίνει ομίχλη παχιά κ ως το πρωί δε μένουν μήτε ίχνη απτις ρίζες τους, στα διψασμένα φύλλα που δε μοιάζουνε ποτέ βρεγμένα ακόμα κ αν αδειάζει απάνω τους ο ουρανός ολάκερος, στον κύκλο το δικό μου δίχως τέλος, ο Οδυσσέας αιωνόβιος μα η Ιθάκη πουθενά.
Ανάβει το φωτάκι φάντασμα στο πάτωμα κ όλα τ'αστέρια στο ταβάνι ζούνε σε φως υπεριώδες αφού δε βγάζει η νύχτα απόψε τα δικά της στο σεριάνι.
Οι μέρες μου κι οι νύχτες μου σε ρήξη που ποτέ δεν έπαψαν. Βουλιάζει κάθε ερχόμενη αυγή στην άμμο κ αυτή κινούμενη να μας ρουφά μέσα της άπληστα, από τα πόδια μέχρι τα μαλλιά, μέχρι θανάτου. Βάτοι καιόμενοι του αδυνάτου...
Ήρθε ξανά να παίξει το ύπουλο της το παιχνίδι ανυπαρξία αδυσώπητη, βαριά, λες και το ακροφύσιο της ζωής στην άβυσσο κατακρημνίστηκε, πλέκοντας το θανατηφόρο του εγκώμιο.... Ένα σκοτάδι κ ένα φως δικό μας, η ομορφιά που έσβηνε στη δύση, η αφροσύνη π΄ανατέλλει κάθε χαραυγή κ ύστερα όλο αυτό ανάποδα να δείχνει μια τσουλήθρα που οδηγεί στον όλεθρο..
Σ'αυτή την σφαίρα της φωτιάς που έχω τυλιχτεί μοιάζει φτωχή η ειλικρίνειά μου και του κόσμου, αδύναμη η αλήθεια εμπρός μου κ η ελπίδα να φυλάγεται ζεστή από χέρια και πόδια κομμένα. Τα ξέρω, τα θέλω, όλα τα θέλω, τα μάταια ξέρω, τα μάταια....
Στην άκρη στάθηκα που έγλειφε το κύμα, πετούσα πέτρες με τις ώρες δίχως σκέψεις, πέτρες που βούλιαζαν , κύκλοι που έσβηναν πάνω στη διάφανη επιδερμίδα.
Ζούμε για τις αναλαμπές μας, ζούμε με αναλαμπές μα για κάποιο λόγο αυτός ο κύκλος δεν πεθαίνει ποτέ...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου