starjet

Σχεδόν κρεμάστηκα από εκείνο το μπαλκόνι προκειμένου να φτάσω ένα αεροπλάνο απ’όσα πετούσαν κάθε τέταρτο χαμηλά πάνω απτα κεφάλια μας, προκειμένου να με πάει πέρα από τη θάλασσα. Κάθε τέταρτο μία άφιξη, ν’ακολουθεί μια αναχώρηση- μόλις σβήσει η φωτεινή επιγραφή μπορείτε να λύσετε τη ζώνη.... Κ ύστερα πάλι είναι που πρέπει να ξεχάσεις το ταξίδι στ'άστρα μήπως μπορέσεις και ξυπνήσεις νωρίς. Σα σαύρα πληγωμένη στην κοιλιά σέρνομαι ανάσκελα στο κρεβάτι, στρίβω στο πλάι κ σηκώνομαι στο χιλιοστό που ξεκολλάει η πλάτη από το στρώμα κινδυνεύοντας ν’αδειάσω στο πάτωμα. Κάποτε πρέπει να μάθω το πολύ πρωί να συμβιβάζομαι με μια ελάχιστη ενεργειακή κατανάλωση σαν οικολογικός λαμπτήρας. Το βράδυ κρεμάστηκα σα λαμπιόνι από ένα μπαλκόνι με θέα στη θάλασσα που από πάνω του διαρκώς πετούσαν αεροπλάνα αποδημητικά...

Έχω μια τρύπα μέσα μου. Το αίμα ακολουθεί τον πιο σύντομο δρόμο όταν το διατάζω. Έχω μία τρύπα στην πλάτη κ από εκεί στραγγίζει όλο, συχνά το παρακολουθώ ν’ αναβλύζει και να χάνεται. Όπου κ αν ακουμπήσω αφήνω το λεκέ μου. Έχω περπατήσει αδειάζοντας το αίμα μου σε μια σιωπηλή ακτή με μέλη μουδιασμένα, ερήμην χρόνου, φτιάχνοντας σχέδια. Η αρχή ξοδεύτηκε και η μέση μοιάζει με μια άλλη αρχή. Καμιά φορά ψαχουλεύω με το χέρι μου μέχρι να βρω αυτήν την τρύπα πασχίζοντας να δω μήπως μέσα της φύτρωσε κάτι που θα κάνει το αίμα μου να πάψει...

Λιωμένος στο κάθισμα οχτώ και μισή λίγο πριν βραδιάσει τον πιάνω στην κόγχη του ματιού μου σαν ένα σκουπιδάκι που πληγώνει. Ενας άγγελος μικρός που σέρνει το δεξί κουλό του πόδι και τραγουδάει, γελά με τα χέρια του να χειρονομούν ατσούμπαλα σε μια συνομιλία αόρατη. Όλο το βράδυ περνά από το αριστερό πεζοδρόμιο μπροστά μου στο δεξί πεζοδρόμιο κ από το δεξί στο αριστερό χωρίς να κοιτα το φανάρι, λάμποντας κ τραγουδώντας ώσπου στο τέλος γεμίζει κεραυνό και βροχή όλος ο δρόμος κι αυτός με τα ταλαντευόμενα χέρια γίνεται ο αδερφός μου που παλεύει αγόγγυστα με τσακισμένα κατάρτια σε δύσκολο καιρό…