Remembrance

Το βράδυ, αυτή η φέτα πορτοκάλι πάνω απ’τα κεφάλια μας είναι αρκετά μεγάλη για να μου θυμίζει πώς διψάμε και πως στα όνειρά μας παίρνουμε τη μορφή ενός Ίκαρου βλάσφημου κ αλαζονικού που φέρνει σε πέρας την πολυπόθητη του πτήση...
Η συνειδητότητα της ύπαρξης και αυτή της συνύπαρξης άλλοτε οδηγεί σε μονοπάτια κατάφωτα και άλλοτε στο φόβο. Φοβόμαστε τόσο που την ώρα που κοιταζόμαστε στα μάτια και κοιτιόμαστε στον καθρέφτη αγωνιούμε να αποσπάσουμε τη διαφορετικότητά μας πιο πολύ από την αγάπη απ’το ίδιο το είδωλό μας...

Υπάρχουν τόσα πολλά άλυτα, Κύριε βοήθα. Ακόμα αναζητώ τη λύση ή τη λήθη στη θάλασσα-
Στη διαδρομή για την πηγή αναγνωρίζεις αυτούς που σε τριγυρίζουν και βρίσκεις ξανά εκείνους που χάθηκαν…
Την Α-Ω ώρα όλοι οι χάρτες της γης ανάβουν στα μάτια σου μπροστά διαδοχικά, σε μία προβολή ο ένας πίσω από τον άλλο, με όλες τις στεριές κ τα δάση τα νερά, τη θάλασσα – κ αυτοί οι χάρτες δε χωράνε σε κανένα δωμάτιο - η γεωγραφία είναι το αδύνατό μου. Κάποιοι που τώρα σε γυροφέρνουν θα είναι προβολές άλλης διάστασης και όσοι χάθηκαν θα βρίσκονται εκεί.
Θα δεις τη νύχτα απ’το πιο ψηλό σημείο μιας πόλης άγνωστης που ξεδιπλώνει με φώτα τα πανύψηλα οικοδομήματά της. Προτού μαντέψεις τ’όνομά της ο σκοτεινός ουρανός θα γεμίσει με τα άστρα που κάποτε ισορροπούσαν μακριά σου, τώρα να περνάνε μπροστά σου στριφογυρίζοντας σαν σφαίρες από νούμερο ζογκλέρ.
Τότε θα καταλάβεις πώς με κανένα τρόπο και ποτέ δε θα μπορέσεις να γυρίσεις. Γιατί θα είσαι το κέντρο μιας περιστρεφόμενης δίνης τόπου και χρόνου, στο κέντρο μιας σφαίρας με κυλιόμενους μεσημβρινούς κι ενώ καθόσουν σ’ένα τραπέζι και πατούσες στα μάρμαρα τώρα πατάς πάνω στο χορτάρι που φυτρώνει κάτω από τα πόδια σου μέχρι το σύνορο της καταπράσινης πεδιάδας μ’ εκείνα τα κόκκινα χώματα ίσως κάποιας αποξηραμένης λίμνης. Το χώμα κάπου θα σκάει εδώ και θα ξεμυτίζουν όμορφα σπίτια με βαμμένους τοίχους που κανένα δε θα ναι το δικό σου κ όμως όλα κάτι θα σου θυμίζουν.
Η κολλητή σου φίλη θα σε πάρει μαζί της με το μηχανάκι εσένα και άλλες φίλες σου. Μην το ρωτάς δεν μπορείς να σηκώσεις στην πλάτη σου τόσο κόσμο πια.
Όμως σε κάθε στάση καθεμιά τους θα ξεχνιέται σε τόπο που καμιά τους πρωτύτερα δε γνώρισε αλλά η δύναμη της επιθυμίας θα ξεπερνά εκείνη της λογικής κ θα επιβεβαιώνει την κρίση - έπειτα πρέπει κ εσύ να φροντίσεις να μη χαθείς.
Θα δεις το μεγαλείο του κόσμου που δόθηκε στους ανθρώπους…