15Αύγουστος

Τώρα που λείπεις νιώθω πως έγινε αόρατος ο ένας κρίκος απτους τρεις που μας κρατούσε. Στον ίδιο χώρο και οι τρεις φτιάχναμε το ηλεκτρομαγνητικό πεδίο ενός αιώνα. Δε σου’ λεγα τιποτα, την αλήθεια, τα τελευταία χρόνια. Πώς θα μπορούσα άλλωστε να σε βασανίσω; Τρεις γενιές και πώς κατάντησε την πρώτη η τελευταία. Κατεβάζω στον Άδη την ψυχή και το σώμα. Πώς θα τα πάω στον Ουρανό; Κι όσα σ’αυτήν εδώ την εποχή κερδήθηκαν έχουνε άραγε την ίδια αξία μ εκείνα που απ’την πρώτη με σένα είχαν κερδηθεί; Θα γιόρταζες σα σήμερα –πάλι μισά θα στα λεγα όλα. Τώρα που με κοιτάς από ψηλά νιώθω πως δε με θέλεις άλλο να με βλέπεις, γι αυτό δε μ επισκέφτεσαι. Εκείνη όταν με κοιτά θα ναι με λύπηση ή με θυμό- έχει σκεπάσει μ’αυτά την αγάπη και συνέχεια προσπαθώ να την τραβήξω από κάτω λες κ είναι κάποιο μισοφόρι που μόνο κατά τύχη μπορεί κάτω από τη φούστα να ξεπροβάλει…Συγχώρεσε με γιαγιά