το φεγγαράκι κ η ευχή

Είναι όμορφο όταν ακούς ξανά φωνές στο ακουστικό που από καιρό έχεις χάσει μέσα από τα τρελλά ρολόγια της μέρας. Ο ουρανός απόψε δεν είναι πολύ σκοτεινός κ όλα τ'αστέρια λίγα, μακρινά. Μόνο το φεγγάρι είναι πολύ κοντά. Θυμήθηκα το κομμάτι του πρωινού μου μέσα από ένα κύμα ευδαιμονίας ίσως και κυνισμού (http://dsidiropoulos.blogspot.com/2007/11/blog-post_16.html) η Μαργαρίτα, η Μαργαρώ... Λίγο πριν, η θάλασσα μυρίζει σα λίμνη από τη ζέστη κ εκείνο φτιάχνει το δρόμο του στο νερό χαμογελώντας για να δελεάζει. Να πας όλο πιο μέσα, όλο πιο βαθιά, όλο πιο κοντά στην καρδιά. Στο φωτεινό σεργιάνι, 4, 5, 8..15 σκαλοπάτια. Δύο χαζεύουν αποσβολωμένοι από έρωτα- αγαλματάκια ακούνητα, αμίλητα, αγέλαστα, μέρα ή νύχτα; Δύο κρύβονται ασυναίσθητα πίσω από λόγια ανούσια πίσω απ' τις κόκκινες καύτρες του τσιγάρου τους. Δυο κάθιδροι προσπαθούν απεγνωσμένα να ξεκολλήσουν το στέισον βάγκον απτην άμμο. Κ εγώ νομίζω πώς δεν κολυμπάω μονάχα μεγαλώνω κ άλλο καθώς αυτό που αντικρύζω σκίζει στα δυο τη λογική, σκίζει τη μοναξιά μου. Συνεχίζεται η ζωή κ εδώ κ πέρα από εδώ...