lignes

Έχω ένα χάρτη κουρελιασμένο και την αλήθεια να κουλουριάζεται μέσα μου. Οι γραμμές που αφήνουν τα πόδια του γλάρου στην άμμο είναι για μένα- για να φύγω και να ξεφύγω απ’το δρόμο. Βλέπω τα άσπρα δόντια του φόβου αλλά δε φοβάμαι -ακόμα κρατώ το χέρι που μου χαρίζεται. Έχω βουλώσει τις τρύπες στην καρδιά μου με βότσαλα διαφανή- είναι καλύτερα έτσι, να μπαίνει το φως. Τα μικρά κοχύλια τα κρατάω κολλημένα στο δέρμα για παρέα. Μια στάση ακόμα, είπα, στο μπλε και στο πράσινο, να βουτήξω στην αόρατη μπογιά και να πάθω ανοσία στα σκοτάδα. Εκεί στην απόκρημνη ράχη που σκαρφαλώνω τόσο καιρό, μια ανηφόρα κακοτράχαλη σχεδόν ερημική, φτάνουν στ΄αυτιά μου του κόσμου τα χάχανα κ από ψηλά καίει του ήλιου η χαρά όχι η δική μου γιατί ο γιαλός μου έγινε γυάλινος και καθόλου νερό δεν έχει και πάνω μου καθρεφτίζεται τώρα ένας χειμώνας που έρχεται σα γκρίζο σκοτεινό πουλί κ με κάνει να τρέμω- Μια στάση ακόμα σε παρακαλώ-