του θανάτου

Στο σκοτάδι κανονικά τα μάτια συνηθίζουν κι ύστερα από λίγο διακρίνουν το φως εκτός αν είσαι τυφλός. Τα δικά μου μάτια βλέπουν πιο βαθύ σκοτάδι και ασημένιες αστραπές που χαρακώνουν το ουρανιο στερέωμα
Χαμηλά στην ανατολική γωνία του δωματίου έχει κολλήσει ένα μικρό μαύρο πουλί. Σα να χει σφηνώσει πάνω στον κρύο τοίχο. Τρέμουν τα φτερά του και ζαρώνει. Περίλυπο τρυπά το στήθος του, μετά την κοιλιά του και με το ράμφος του κόβει κομμάτια τα εντόσθιά του. Κι ακόμα ζει που να πάρει... Όπως εμένα που κάθε βράδυ ένας γύπας μου τρώει την καρδιά και κάθε πρωί ασθενική από τη μοίρα που την περιμένει καρδιά ξαναφυτρώνει.
Σήμερα περιμένω στο πρόσωπό μου το Μαύρο Αγγελό μου να διαπραγματευτώ μαζί του αν θέλω να μείνω και γιατί. Μπορεί και να ναι η τυχερή μου μέρα...