Παρακμή

'Ενα χρυσό σχοινί κατεβαίνει μέσα απ΄το γκρίζο γυάλινο ταβάνι
Το δένω στον καρπό μου για να μ'ανεβάζει ψηλά
Σέρνεται πίσω μου φθαρμένο το βελούδινο φουστάνι
Καρδιά που καταδίκασες σε γκιλοτίνα τόσες ψυχές,
καρδιά που αφαίρεσες ζωή
Ξεπούλησα όλα τα υπάρχοντά μου και στο πάτωμα κοιμάμαι,
μαζί με φύλλα φθινοπώρου,
στο άδειο μου μαρμάρινο παλάτι
Μόνο κλαδιά από δέντρα ψηλά περνάνε τα σπασμένα μου παράθυρα,
πουλιά που κρυώνουν
Κ από το πάτωμα τα βράδυα ξεπηδάνε φωτιές
και κυριεύουν το μυαλό μου όλα όσα θανάτωσα
Να καταπίνω πρέπει τη φωνή
Δεν το ξεπλήρωσα το τίμημά μου?
Τι με τραβάς ακόμα τη δόλια κάτω εκεί?