3 νύχτες και 1 μέρα

Μετράω τη νύχτα με τα ονόματά της. Εκείνα που ανασύρουν τις αναλαμπές μιας μέρας. Πόσα ονόματα μες στη στιγμή εσύ αλλάζεις; Αδιάκοπα δουλεύουν τα μολύβια, τα πινέλα όσο αναπνέω...Άθελά μου κι όμως αυτοβούλως... Μια στραβή πινελιά που κάποτε ζωγραφίζω κ από τότε καμιά δεν μπορώ να πάρω πίσω. Δε βάζει μόνο ο χρόνος τις γραμμές στο καμβά. Σκάει μύτη το τέρας μου εδώ- Γεια να σε δω. Και τα μαύρα κάποτε σκεπάζουν το μπλε και βαραίνουν της ψυχής το περίγραμμα, τα σκοτάδια που συρρικνώνουν τις φωτεινές μέρες πάνω από τη θάλασσα. Η σκιά του θανάτου, η σκιά της αγάπης που σκεπάζουν βαριά όσους άφησαν πίσω...Ο ένας μετά τον άλλο η αλυσίδα τους ξεκληρίζεται. Πλησιάζουν τη δικιά μου...