Πιο συχνά, απ’το πουθενά, παρεμβάλλονται στον αμφιβληστροειδή σκηνές σαν κηλίδες σκιασμένες από δέντρο ψηλό, με την πλάτη ν’ακουμπά σε τοίχο λευκό και τα μάτια μισόκλειστα στην αντηλιά που βγάζει το λαμπύρισμα της θάλασσας, ένας πεζοπόρος στο σιωπηλό μονοπάτι του βουνού με τα κίτρινα κομμένα στάχυα και το χάδι του ανέμου στον αυχένα… Γλυστράνε απτα βλέφαρα και παραπλανούν το οπτικό πεδίο στο βαθμό που για μερικά δευτερόλεπτα αιωρείται, μετέωρο, το τώρα - ένα έργο με πλάνα αμοντάριστα. Τα κρόσσια ποιάς μνήμης, ίσως μια κρίση πανικού σ'ένα δωμάτιο με θέα? Πόση πραμάτια μπορείς να χωρέσεις στα συρτάρια σου χωρίς να ξεχειλίσει? Την προτελευταία φορά δεν έκλεινε. Την τελευταία χύθηκαν όλα έξω. Κάπου σ’ένα αδιέξοδο του δρόμου υπάρχει ακόμα ένα ξύλινο πάτωμα, μια μπάρα στον κίτρινο τοίχο κ ένας καθρέφτης, 2 ηχεία δαπέδου κ ένα βιολί ζεστό δαιμονισμένο που περιμένει…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου