xmas_Eve

Ο άνεμος κατεβάζει το αλάτι της θάλασσας σε στροβίλους την ώρα που περνάς πλάι της μέσα στη βουή του δρόμου. Λίγα δευτερόλεπτα μια στήλη άλατος έμεινε αιωρούμενη από σένα, λίγο μετά την ώρα που χυνόταν πάνω σου. Νιφάδα βιολετί μια φορά ξανά για πού το’βαλες? Ύστερα η βροχή σε μανιασμένα κύματα ριπές να σε χτυπά, χειμώνας και κρατά μαστίγια. Τι άλλο να ευχόσουν; Μήπως δεν είδες και στον αέρα τη θάλασσα; Μέσα στο δρόμο τυλιγμένη στην ομίχλη σου, να βαδίζεις κόντρα στο ρεύμα, μα για πού το’βαλες; Καθιερώθηκε από τα τελευταία σου Χριστούγεννα, να σβήνω πάντα όλα τα φώτα. Όλα τελευταία είναι. Τα μάτια θα κολλήσω για ώρες στα μπλε του δέντρου φώτα με τις πολλές δυνατότητες άναψε-σβήσε μέχρι το ξημέρωμα και την πρώτη μέρα αγκαλιά μου θα σβήνει ο χρόνος. Πώς να μάθω να ζω με μένα που όλο το ίδιο κάθε χρόνο πεθαίνω και γεννώμαι;