ENCARDIA

Η στροφή αντί να σε κρατήσει μέσα της κάποτε σε πετάει στο αντίθετο ρεύμα όπου συντρίβεσαι - μόνος σου παρ’ελπίδα. Η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία αφότου έχεις πεθάνει εσύ… Πεθαίνει μαζί με την ΕΦΤΙΧΙΑ που δίχως υ ίσως και ν’αποκτά ένα βαθύτερο νόημα για το άθλιο χοντροκέφαλό σου «κ οι παλιές μου θεωρίες δε μου φτάνουν να σ’ αγγίξω όταν κλαις…» Γιατί, την έχασα προτού την αποκτήσω πρώτα. --Με πόσες λέξεις να της εξηγήσω τι είμαι, τι σόι πράμα είμαι; -Είσαι μια μεγάλη κόκκινη παγωμένη μπάλα. Μου παγώνεις τα χέρια και όλο μου γλιστράς
Σε 2 ξένα ζευγάρια παιδικά μάτια είδα μια πρόωρη του ήλιου δύση κ ύστερα φοβήθηκα να κοιτάξω τα 4 δικά μου. Η καμπούρα μου μοιάζει μεγαλύτερη κ απ του καραγκιόζη κι οι σκύλοι περιμένουν να με δουν, να πέφτω. Θέλω να χωθώ σε μια από τις αγαπημένες μου παλιές σχισμές και να μη βγω έξω ποτέ. Τότε γαντζωμένη πάνω σ’ ένα χοντρό δερμάτινο μπουφάν με μάτια μαλακά ανακάθιζα χασκογελώντας πάνω στη μηχανή -διαδρομή του αγνώστου στα βουνά και στη θάλασσα. Ποιος με λήστεψε και ποιος ακόμα με ληστεύει;