πάνω στη στροφή...

Οφθαλμαπάτη. Ο δρόμος χάνεται κ όλος ο κόσμος γίνεται μεμιάς δικός σου σε πτώση ελεύθερη στην απέραντη θάλασσα- αυτοί οι δρόμοι που ποτέ δεν άλλαξα -οι δρόμοι του νερού...
Εύχεσαι τότε κ είναι δύο όλα κ όλα τα κλάσματα που το αίμα σου τρέχει σαν σε τρελλό πανικό, δηλητήριο αφιόνι, αναστατώνοντας τις φλέβες, σου μουδιάζει τα μηνίγγια.
Εύχεσαι να γίνεται την ώρα που πίσω από το παραβάν τους σε ξεγελούν τα μάτια και το στόμα στεγνώνει
Υστερα, μέσα σε χρόνο και σε κόσμο ανύποπτο, αυτό το παιχνίδι μπροστά σου ξεπροβάλλει και πάλι για να σε παιδεύει όπως κάτι ανεκπλήρωτο
Μοιάζει έτσι κ απόμεινε μια εικόνα κομμένη απότομα, μια σκέψη που εμπόδισαν, για πάντα μετέωρη. Σαν τη ζωή. Ένα βήμα πελαργού και μια λέξη