Cascade

Οι αριθμοί μου έχουν φέρει κίτρινο πυρετό- δεν ελπίζω πως θα βρω πενικιλλίνη. Τ'άγρια βότανα θα κολυμπάνε στο στομάχι για μέρες μάταια ώσπου να βγάλω το μυαλό μου από την πρίζα.
Είπαν: «το μαύρο σου πάει»...Στον ύπνο μου είδα τόσα πουλιά κι ένα μαύρο πουλί μπήκε μέσα από το αυτί μου σήμερα. Παράλυσαν όλοι οι νευρώνες κι η καρδιά άρχισε να χτυπά κάτω απ' το μηδέν σε κρύο πολικό.
Να πώς μπορεί του κόσμου το σκοτάδι ν’αντέξει στους αιώνες με το μαχαίρι του θανάτου. Γιατί αυτός μετρά ανθρώπινο χρόνο και μηδενίζει- Όλες κ όλες δυο στιγμές μόνες σ’ένα σκουριασμένο μυαλό.
Εκείνη ετοιμάζει μεσημεριανό στην καθαρεύουσα κ εγώ μικρό παιδί με τα μάτια μια παλάμη πιο ψηλά και το στόμα ν'ακουμπά στο νεροχύτη να ρωτώ γι αυτά που χορταίνουν του παιδιού τη φαντασία.
Εκείνη βάζει για καφέ νερό κ αρχίζει διαλέξεις με τα όσα πρέπει κ τα όσα μη για καλαναθρεμμένες δεσποινίδες, αφ'εξής έξυπνες συζύγους, δυστυχισμένες ζωντοχήρες.
Εκείνη στου κόσμου την υψηλή κοινωνία, στις πηγές της αφθονίας...

Αν δεν σε συναντώ πια, ωστόσο, είσαι κ εσύ μέσα εδώ, εσύ εδώ τα καλοκαίρια, εγώ εκεί πάνω στη σοφίτα τους χειμώνες- πάντα θα συμπληρώνεις το κλιμάκιο.
Εύχομαι να πετάξεις ψηλά πιο ψηλά απ’τον γκρίζο ουρανό που άρχισες να κουβαλάς μόλις ένοιωσες πως έπαψες μ'αγάπη ν'αγκαλιάζεσαι και δόθηκες απλόχερα για λάφυρο στο θάνατο. Εκεί ψηλά τουλάχιστον θα μπορείς να αγαπιέσαι παντοτινά…