Northtruth

Έχω καταλάβει. σε λίγο θα υπάρχω μόνο εδώ

1.[Rêve – rếsistant]
Φυσάει πάλι και κάπου χάνεται ένα δάσος- εδώ. Είμαστε κουτοί κι επικίνδυνοι απάνθρωποι. Η απληστία και η ματαιοδοξία μας σακατεύουν. Προσπαθώ να πάψω να ταϊζω τις εμμονές μου και τα πάθη μου. Το χέρι που μου χαρίζεται βγαίνει από σώμα επουράνιο. Είναι παράξενο όμως πόσα πολλά αόρατα χέρια πόσα στόματα κ μάτια μαζεύονται γύρω μου. Δηλαδή εσύ χτίζεις τα πυργάκια σου στην άμμο κι εγώ στήνω γέφυρες στον αέρα? Τα πρόσωπα και τα γεγονότα είναι φανταστικά και η οποιαδήποτε συνάφεια με την πραγματικότητα μια απλή σύμπτωση. Άλλωστε πώς μπορείς να ξεκάνεις ένα πολεμιστή μόνο και μόνο επειδή του ζητάς να «κολυμπήσει βαθύτατα»?-όχι εγώ. Προτού φιληθούμε όμως να πλύνεις τα δόντια σου γιατί το χνώτο σου μυρίζει και το ξέρεις πώς η ωραία Ελένη ήταν άσχημη ο Πάρης αγάμητος κ εγώ κακός άνθρωπος. Και καμιά φορά με πιέζω να ξεγλιστράω από τις δακρύβρεχτες καταβολές μου αλλά δύσκολα τελικά…Το καλοκαίρι φορτώνεται ανόρεχτο τις αγάπες του στην πλάτη. Παίρνει όσες φέρνει και πίσω του σέρνει κόκκινα ξέπνοα αλμυρά δειλινά Στο δρόμο πετάω ρώγες απ΄το αφάγωτο μαύρο σταφύλι να φάνε ταξιδιάρικα πουλιά κ πλησιάζω το μονοπάτι με τα πυροτεχνήματα…

2.[Rêve- forgotten]
Η αλήθεια μοιάζει μ’ένα σεντόνι τόσο μεγάλο που μόνος σου είναι αδύνατο να το διπλώσεις. Κάθε φορά που πιάνεις τις δυο άκρες η τρίτη και η τέταρτη έχουν κρυφτεί εκτός κι αν μεγαλώσεις αρκετά ή σε βοηθάνε…
Στην πολυθρόνα του κάθεται ένα κέρινο ομοίωμα γιατί έπαψε ν’αλλάζει θέση. Το δωμάτιο δεν είχε ταβάνι και το έσκασε.
Στο κεφάλι του έχει βάλει νερό κ ψάρια και με τα πρώτα κρύα θ’αποσύρει τη θάλασσα και θα φτιάξει βουνά και πεδιάδες μ’εσπεριδοειδή αλλά ακόμα είναι νωρίς. Οι λέξεις έμειναν πίσω και τα λόγια, οι τσέπες του άδειασαν από συνταγές για τους αφελείς. «Μην ενοχλείτε» κρέμεται έξω από την πόρτα κι αυτός λείπει εκτός. Έχει ξαπλώσει δίπλα στο κύμα κ ένα άρωμα γλυκό τον τυλίγει -ν’αποκοιμηθεί- Έχει ξεχαστεί-. Δικαίωμά του να περνάει ευτυχισμένος…